Gülcan Arpacıoğlu ve mobbing

 

1961 doğumluyum, TED Ankara Kolejinden ve ODTÜ endüstri mühendisliğinden mezun oldum. İş yaşamımda yazılım, bilgisayar ve elektronik sektörlerinde proje, satış ve organizasyon alanlarında çalıştım. 1990’ların başında ilgi alanım olan kişisel gelişim ve iletişim konuları 2000’de yeni kariyerime dönüştü ve ülkemize enerji psikolojisi alanını tanıtma, bu konuda uzmanlaşma olanağı buldum. Kişinin iş ve özel yaşamındaki streslerini, olumsuz tepkilerini ve duygularını ortadan kaldırması için çok etkili ve kolay teknikler öğretiyorum. Kurucusu olduğum eğitim ve danışmanlık merkezinde farkındalık, özgüven, özmotivasyon ve mutluluk amaçlı atölyeler düzenliyorum, kurumsal ve açık eğitimler veriyorum.

Mobbing olgusu ile tanışma ve araştırmalar

Mobbing olgusu ile tanışmam bir tesadüf ile oldu; herkesin yakındığı, işyerindeki duygusal sorunları araştırırken karşıma çıktı. Araştırmaya başladım ve ilk makalelerimi HR Dergide yazdım, sonra PY Popüler Yönetim dergisinde, donanmamızın İK dergisinde, insankaynaklari.com başta olmak üzere birçok web sitesinde yazılarım yayımlandı. Yine HR derginin düzenlediği “Kadın Yöneticiler Zirvesi”nde mobbing ile ilgili ilk sunumumu yaptım.

2005 yılında Ernst & Young danışmanlık şirketinin yayımladığı “İnsan Kaynaklarında Yeni Eğilimler” başlıklı kitapta mobbing ile yer aldım, benim için onur kaynağı oldu. CNBC-E televizyonunda Prof.Dr. Üstün Dökmen ile mobbing olgusunu tanıttık, yapılan ilk internet araştırmasının sonuçlarını bildirdik. 2007 yılında HR Dergi  ile Türkiye’nin ilk Mobbing Konferansının danışmanlığını yaptım ve iki sunumum ile yer aldım. 7 Kası 2008’de PERYÖN’ün düzenlediği “Farkında mıyız?” temalı İK kongresinde “Adını Koyalım: Mobbing” başlıklı panelin moderatörlüğünü yapacağım. Yasal, psikolojik ve üst yönetim açısından mobbing olgusunu konuşacağız.

Ayrıca TMMOB İzmir şubesi, Peryön, Kamuda Kalite  derneklerinde mobbing hakkında seminerler verdim, dernekler aracılığı ile mobbing hakkında bilgi vermeye devam ediyorum.

Kurbanlar nasıl durumda?

Öğrencilerimin ve danışanlarımın hemen hepsi iş yaşamından geliyorlar ve işyerinde yaşadıkları gerginlik, sıkıntı, öfke, çaresizlik, mutsuzluk vb nedenlerle motivasyonları düşmüş oluyor, performansları da hiç parlak değil. Bunların büyük bölümü tacize uğruyor ve adını koyamıyor. Özgüvenleri yıkılmış ya da ciddi yara almış durumda. Onlara hem mobbing olgusunu öğretiyorum, hem de bu süreç ile başa çıkabilmeleri için kendilerine olan güvenlerini yeniden kazanmalarına yardım ediyorum.

Mobbing kurbanları için yapılan çalışmalar

Bireysel seanslar yaptığımızda kişiye özel sorunların çözümü için çalışıyoruz, grup olarak katıldıkları atölye çalışmalarında ise, hem ortak sorunları, hem de kişisel olanları çözümlemek için teknikler kullanıyoruz.

Kullandığım ve eğitimini verdiğim enerji psikolojisi yöntemleri :  EFT Duygusal Özgürleşme Teknikleri ve TAT Tapas Akupresur Tekniği. Ayrıca kişinin bedensel, zihinsel ve duygusal farkındalık geliştirebilmesi için nefes teknikleri öğretiyorum ve Reiki şifa ve yaşam gücü enerjisi eğitimi de veriyorum ki, enerjileri artsın ve dengelenebilsinler…

Mobbing kurbanları için özel hazırladığım workshop : “Yeniden Başlamak, Yeniden Başarmak”. Büyük bir dönüşüm ile  kurbanların özgüvenleri yeniden kazanmalarını sağlayan, kendilerini motive etmelerine olanak tanıyan ve sağlam duruşu (assertiveness) destekleyen iletişim yöntemleri geliştirmelerine yardımcı olan Türkiye’deki ilk ve tek workshop. 

Kurumsal çalışmalar

“Mobbing ve bullying nedir? Nerede, kime, nasıl uygulanıyor, nasıl anlarsınız? Nasıl zararlara yol açar? Kurumunuzu ve çalışanlarınızı nasıl korursunuz? Hızlı önlemler nelerdir? ” gibi soruları cevaplayan, genel bilgi ve farkındalık sağlayan seminerler veriyorum.

9 thoughts on “Gülcan Arpacıoğlu ve mobbing

  1. MERHABALAR GÜLCAN HANIM

    BENİM SİZE SORMAK İSTEDİĞİM BİRŞEY VAR. BU ANLATTIĞINIZ İŞYERİ TACİZ VE YILDIRMA POLİTİKASI MOBBİNG SADECE İŞYERLERİNE YÖNELİK BİR ÇALIŞMAMI? BENCE KARISINDAN AYRILMAK İSTEYEN ,AYRILMA ŞARTLARINI KABUL ETMEMEK İÇİN BU TARZ HAKARET, AŞAĞILAMA,DEĞERSİZLİK,KÜFÜR YANİ TAM ANLAMIYLA CEHENNEM HAYATI YAŞATAN ERKEKLER DE VAR.EKONOMİK ÖZGÜRLÜĞÜ OLMAYAN VE KATLANMAK ZORUNDA OLDUĞUNU HİSSEDEN KADINLAR NEYAPSINLAR. BEN BU SÜREÇTEN GEÇİYORUM.1KIZIM VAR ÇALIŞMIYORUM.NEDENLERİ BENCE BASİT BAZI TAKINTILARINI BU NOKTALARA KADAR GETİRDİ BENİM EŞİM.VE BEN ARTIK SIKSIK RAHATSIZLANARAK YAŞAMAK DENİRSE YAŞIYORUM.LÜTFEN BU KONUDA DA NASIL GÜÇLÜ OLABİLİRİZ? ŞEKLİNDE BİR ÇALIŞMADA BİZLER İÇİN YAPINIZ. İŞ ARIYORUM ŞUAN HERŞEY EKONOMİYE DAYANIYOR. VE YIPRANA YIPRANA HASTA İNSANLAR ÇOĞALIYOR. ANLATILACAK O KADAR ÇOK ŞEY VAR Kİ KISA CASI GENEL DURUMU SİZ ANLAMIŞSINIZDIR. EVİ İNSANIN HERŞEYİ BURDA HUZURSUZSANIZ DAHA ÖTESİ YOK…. HOŞÇAKALINIZ.

  2. Tülay Hanım
    mobbing le ilgili yazılarınızı okudum. ben bu mobbing olayını fazlasıyla yaşadım. onlardan kurtulmak için tayin bile istedim ama gittiğim yerdede beni rahat bırakmadılar.
    psikiyatriye bile gittim.ama çözüm olmadı, daha da üstüme geldiler. en sonunda genç yaşta emekli olmaya karar verdim halbuki meslsğimde iyiydim ve çalışmayı seviyordum.
    şu anda evde oturuyorum fakat evde oturmakta bana göre bir şey değil ben ne yapabilirim.

    • Merhaba,

      Cezayi yaptırım olmayınca başka bir çare olmamaktadır.Ayrıca sendikaların bu konuya eğilmeleri ve tüm çalışanları kapsayacak biçimde kamu özel ayrımı olmadan üye sayılarını artırmaları gerekmektedir.Kamuda memurların sendikası varken özel sektör de niçin yok?Böyle yanlış mantık olur mu?Oysa ki çalışan heryerde çalışandır ve haklarının koruma altında olması gerekir.Kimin nerde çalışacağına kişinin kendisi karar vermelidir kişi evinde oturmak istiyorsa bu kendi kararı olmalıdır ve MADDE 49.– Çalışma, herkesin hakkı ve ödevidir.

  3. bir ilk ogretim okulunda ogretmenim idarecilerimiz cok iyi. fakat arkadaslar arasinda mobbing yapiliyor bes yildir sabrediyorum sabredecegim. bir yere gitmiyorum.tayin istemiyecegim.hersabah erkenden uyanip okula gitmek istemiyorum diye icimden cigliklar atiyorum.yinede o gun okula gidip sabrediyorum.e tabi ne olabilir ki iki idareci hanimi ayni okulda ogretmen birde eski mudur beyin hanimi da ayni okulda ogretmen olunca boyle guruplasma ve kendi gorusune uymayanlari dislama oluyor suruden ayrilani da kurtlar kaparmis.ben suruden ayri olanim tabiki suruye girmek icin arkadaslarini satanlara ne demeli. tipki bana yapilan gibi .ancak sabredecegim.

  4. Merhaba Tülay Hanım,
    Şuan kurumsal büyük ölçülü bir firmada işten çıkarılmaya ve başarılı bir performans sergilemiş olmama rağmen başarısız olduğum gereklçesiyle işime son vereceklerini ileterek hiçbir yazılı belgeleri olmamasına rağmen altını dolduramadıkları eleştrileri altında priskolojik olarak tacize uğramaktayım. Ben şuana kadar başarılarıyla anılmış, hoşgörüsü ve uyumu ile anılmış birisi olmama rağmen. Beni son dört aylık verilerim ve takım liderimin uyumsuzluk gösterdiğim öngörüsüyle aşağılıyor ve iştern ayrılmam için anlaşmaya zorluyorlar. Ben itiraz ettim ve tek başıma savaşıyorum ama bu beni duygusal manada çok etkiledi. Pazartesi İK ile görüşmem olucak. Nasıl bir yol izlemem konusunda desteğinizi rica ediyorum.
    İyi iş günleri dilerim.

    Saygılarımla
    Nermin Bilge

  5. Merhaba

    Ben Almanya da bir Sirket de 10 yildir calisiyorum.Suanki calistigim bölümde bazi degisiklikler oldu ve yeni ise girenler oldu.Yilardir calistigim halde bana sormadan benim yaptigim isi görmeden yeni gelenlere vardiye sefligi verildi.Is izlenimi olmayan Makinalardan anlamayanlar bana emir verir oldu .Bu durumu icime sindiremiyorum malesef icim icim yiyiyorum kendimi.Her zaman Ustabasina söyliyecegim diyorum ve bir türlü beceremiyorum.Yabanci düsmanligi da var basa getirilenler suresiz sözlesmesi olmadigi halde iyi yerlere geldiler.Ben yeri geldi cumartesi yeri geldi pazar günleri bile calisip destek oldum ama bosuna olmusum .Bir ara benim yaptigim hersey de hata ariyorlardi ama beceremediler kendimi savundum .Bir düsmanimi vardiye sefliginden ettim hic calismiyordu cok sikayet ediliyordu .Bu durumdan sonra ümitlendim bana teklif yarparlar diye ama yine nafile yine basima sözlesmesi bulunmayan bir genci (20-21 yaslarinda) denemek amacli basa getirdiler.Is bilmez yardimci olacagi yerlerde calisanlara yardim etmez laf ebeligi yapar durur.38 yasindayim yasim ilerlemis ,bu yasa kadar calistigim yerlerde tecrübe kazanmis biriyim .Her zaman isimi yaptim ama malesef bana simdiye kadar hangi bölümü istesem her zaman engel olundu .Yeni yerlerde calistim ama ögrenmeden geri aldilar bir imkan daha vermediler.Meslek hayatimda sikayet ettigim kisiler 10 gecmemistir .Hep ezilen ben oldum artik dur demenin zamani geldi diye düsünüyorum .Nasil hareket etmem lazim böyle durumlarda yardiminizi rica ediyorum .

    Gurbet ten saygilarim ile

    Ekrem Bozer

  6. slm gülcan hanım tüm mobing hakkındaki yazılanları okudum ve herkes gibi yıllarca çalıştığım işyerinde anlatılanların hepsini yaşamış birisi olarak başımdaki üst amirinden üst yöneticime kadar herkesin bu konuda şuçlu olduğunu bilmekteyim anlatılanlar başıma gelen en ağırı 17 yıldır çalıştığım işyerimde emekli olarak çalışan şeflerimizin yüzünden ve benimde terfim gelip geçtiği halde benim terfimi vermemmeleri ve benden 8 sene sonra gelen arkadaşıma benden intikam öc alırcasına terfiyi vermeleri ve çok önmelisi de benim o kişiden iş ve beceri ve mesleki eğitimden ingilizceden de bile daha fazlam olması halinde ona vermeleri beni kahretmiştir bu durumu kendileriyle konuşmam da hiç bir netice vermemiştir ayrıva işyerinde çalışma saatlerimizin hiç sınırı olmaması ile beraber sabah 7 de gelmiş bir kişiyi metazoru ile başka bir işe bırakmaları polıtikası da 17 yıldır devam eden bir durumdur ayrıca senelik izininizide kendi isteğiniz doğrultusunda asla kullanma şansınız olmamıştır bu durumlara benzer daha çok farklı şeylerle pisikolojimiz alt üst olmakla beraber bu durumu evimizede yansıması halinde ev huzurumuzuda bozmaktadır benim burdaki isteğim sizden yasal anlamda ne yapabilirim yada neler yapmalıyım saygılarımla bir çok arkadaşımız bu duruma dayanamayıp yıllarca bu işyerinden ayrılma kararı almıştır remen çeteleşmenin içindeyiz yani

  7. Merhaba.Ben mobbingin sadece iş yerlerine özgü bir taciz olduğunu düşünmüyorum.Mobbing bana senelerce ailem tarafından uygulandı.Önce şiddet olarak başladı.Sonra psikolojik tacize,her türlü hakarete,iftiraya,arkadaşlarım arasında küçük düşürmeye kadar vardı.Okulda da bu tür davranışlar gösteren arkadaşlarım oldu ama hiçbiri kendi ailem kadar kötü değildi.En kötüsü bu insanların(!!!) tiklerimle,bozulan psikolojimle,saplantılı davranışlarımla alay etmeleriydi.Sevgisizlik,yıldırma had safhadaydı.Daha sonra bunu çevredeki arkadaşlarına,aile dostlaırna yansıtmaya başladılar.İşin garibi ortam değiştirdiğimde psikolojimin düzelmesiydi.Bu düşünce bana güç verdi.bunların benim davranışlaırm ya da yaptığım bir şey sonucunda olmaıdğını anladım.Çünkü aileme ne yapsam yaranamıyordum.Şamar oğlanı gibiydim.Her şeyi bilerek yapıyorlardı ve en ufak bir vicdan azabı duymuyorlardı.22 yaşında evlendim ama eşimin çevresi herşeyimi garipsedi ve eleştirmek için fırsat olarak kullandı.Eşim birçok şeye ses çıkarmadı.Şu anda da bunun kendi ailesinin ve benim ailemin yaptıklaırndan değil de benim psikolojimin bozuk olduğundan kaynaklandığını düşünüyor.Daha sorna beraber yaşadığımız köyden taşındık ve benim doğduğum büyük şehirde yaşamaya başladık.Orada daha sakin bir hayatım oldu.Biraz huzur buldum ve kendimi iyi hissetmeye başladım.Ama geçmişimde yaşadığım tacizlerin izleri vardı ve eşim beni bir doktora götürmedi.Hamile kaldım ama çocuğu taşıyamıyacağımı düşünüp aldırmak istedim.Eşim razı olmadı ve yaşadığım sıkıntıyı önemsemedi.İLk çocuğumu doğurdum ve tacizler yine başladı.İkinci çocuğuma hamile kaldım daha sonra ve doğurmak istedim.Artık psikoljimi ben de önemsemiyordum.2005 senesinde yaşadığım depremle herşey içimde patladı sanki.Artık yaşadıkalarımı taşıyamıyordum.Eşimle onun daha iyi olacğaım düşüncesiyle onun yaşadığı köye döndük.Burada hala bu tacizlere katlanmaya devame diyorum.2006 senesinden beri tedavi görüyorum.Ama çok fazla ilerleme kaydedemedim.Dengem çok çabuk bozulabiliyor.Helede hakkımda dedikodu çıkaran aile üyelerini onların yakın uzak akrabalarını ,arkadaşalrını gördüğüm zaman.Burada birine düşman olmak çok kolay.İnsanalrın neredeyse hiç bir değeri yok.Özellikle kaıdnlaırn ve çocukların.Namus herşeyden önemli (!!!!).Her türlü ahlaksızlık toplumun geneline yayılmış olmaısna rağmen kimse rajatsız değil.,Kısa bir süre ayıplanıyor mimleniyorsunuz o kadar.Sonra herşey unutuluyor.Ben tüm bunların mobiing mi yoksa mahalle baskısı mı yoksa başka bir şey mi olduğuna karar veremedim.Çünkü heryerde o kada rçok yaşadım ki..Artık normal geliyor ayırt edemiyorum.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logo

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter picture

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook photo

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ photo

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s